Rome, DAG 6. Vaticaans museum (I)

Als laatste uitje, vandaag een bezoek aan het Vaticaans museum. Het museum herbergt een grote schat aan prachtige kunst, uit alle tijden en windstreken - het lijkt wel een half Louvre -, waaronder een aantal beroemde werken. 

De pausen uit de tijd van de Renaissance hadden smaak, als verzamelaar en als opdrachtgever. 😊

(Ook voor dit museum geldt: ruim van tevoren ticket reserveren.)

Waanzinnig beeld! 

Laocoön en zoons vechten met slangen om niet te worden gewurgd. (Zo’n 2000 jaar oud.)

Dit krijg je ervan als je te veel naar fitness gaat. 😉

Is het niet schitterend!

Waar je dit van krijgt weet ik niet. 😊

Roma, ancora

(Nog een paar fotootjes uit Rome. Morgen laatste dag.)

... via een terrasje (inderdaad, het is er niet druk in deze tijd van het jaar), en een ijsje, naar de kathedraal Santa Maria sopra Minerva: mooi, maar niet zo fotogeniek. (Men heeft iets met Maria’s hier in Rome. 😉) En dan ook nog de onvermijdelijke Trevi-fontein. 

Heerlijk eten, trouwens, in Rome, te lekker om er foto’s van te maken. 

La vita è bella! 😊

Rome. DAG 5

Lange wandeling door de stad gemaakt met twee uitgebreide tussenstops: de basiliek Santa Maria Maggiore...

Ook Rome

In plaats van in een netje, hangen de sinaasappels hier gewoon aan een boom. 😊

Nog meer stenen met een geheugen: het Colosseum. Niet bezocht. Al geweest, niet zo lang geleden.

Forum Romanum (II)

Ik probeer me voor te stellen hoe ruim 2500 jaar geleden dit allemaal nog heuvels en bossen waren, met hier en daar menselijke bewoning. Stukje bij beetje groeide deze plek uit tot stad van wereldformaat en met ongekende macht. 

Wat voor groeistuipen heeft deze plek doorgemaakt, ook in bewustzijn? 

Van begin tot einde zo’n duizend jaar, inclusief neergang en ineenstorting. Het huist allemaal in het geheugen van deze plek.

Rome. DAG 4. Forum Romanum

Gisteren 21^ste eeuwse kunst, vandaag het andere uiterste: bezoek aan het Forum Romanum, het hart van het Romeinse Rijk. Een hoop stenen en ruïnes. Met de nodige verbeelding toch indrukwekkend.

Rome & de zon

Rome en mooi weer gaan goed samen, ook in januari. Een blik vanaf de grond.

Het raam precies in het midden is dat van onze hotelkamer.

MAXXI (III)

Een ander werk dat me intrigeerde was een installatie van Riccardo Benassi, Hahabsence Hehessence, uit 2024. Laser projectie van teksten in de vrachtlift van het museum. 

Ik moet toegeven: het is vooral de muziek die me aanspreekt, - nog steeds. Eindeloze herhaling. Hypnotiserend. Voor mij, althans. (M’n vriendin kan het niet aanhoren. 😉 ) De muziek doet me denken aan de film Sátántangó: dansscène in dorpscafé.

 

Waar gaat het om? Volgens de begeleidende tekst: encouraging reflection on the impact of new technologies on human life.

 

(Ik hoop dat de video te zien is/blijft. Had moeite om h’m te downloaden van m’n mobiel.)

MAXXI (II)

Er waren enkele werken in het MAXXI die me bijzonder aanspraken.

Onder andere dit werk van Giuseppe Penone: Scultura di linfa. Een ‘environmental sculpture’, waarmee de kunstenaar de ‘relatie tussen mens en natuur’ weer terug wilde brengen in ‘the heart of contemporary artistic research’. 

De wanden zijn bekleed met leer. De vloer bedekt met bewerkt marmer uit Carrara (‘to resemble both the veins of a leaf and the imprint of a human brain’). Plus twee houten balken, met in een gleuf: hars. Een geurend en tastbaar kunstwerk dus. 😉

Het kunstwerk van Penone kon je binnengaan, betreden, beleven, met een soort van plastic sloffen om je voeten.

 

Rome. DAG 3. MAXXI

Vandaag geen Renaissance of Vaticaan, maar een bezoek aan het Museum van de 21^ste eeuw, het MAXXI. Interessant als contrast. 

Er is veel te zien, zeer verschillend, en tegelijk nauwelijks te vergelijken met wat ik bijvoorbeeld in Galleria Borghese heb gezien.

Niet zo fotogeniek. Moeilijk om plaatjes te schieten van het tentoongestelde werk.

 

Waarin verschilt hedendaagse kunst (zoals hier tentoongesteld) van kunst uit de Renaissance?

 

Enkele opmerkelijkheden:

. In vergelijking met de kunst in Galleria Borghese is hedendaagse kunst opvallend onlichamelijk, en ook onerotisch. Hoe komt dat? – terwijl onze tijd zogenaamd veel ‘moderner’ heet te zijn.

. Veel werk vergt een toelichting; op het eerste gezicht spreekt het (mij) nauwelijks aan. Is dat typisch voor hedendaagse kunst? Kunst uit de Renaissance is eveneens gebaat bij enige uitleg, maar ook zonder valt ervan te genieten. (Schoonheid op het eerste gezicht, en vervolgens valt er nog méér te zien, en wel door er iets over te lezen of horen.) Lukt dat ook bij hedendaagse kunst?

. Hedendaags werk kan nauwelijks een beroep doen op iets dat bekend is bij het publiek (gebeurtenissen, verhalen, mythen, etc.). Kunst uit de Renaissance heeft vaak iets als thema dat bij een (groot) deel van het beoogde publiek als bekend kon worden verondersteld (zoals verhalen uit de Bijbel, Grieks-Romeinse mythen, e.d.). 

. De hedendaagse nadruk op het nieuwe, op vernieuwing, op originaliteit. ‘Moest’ dat ook in Renaissance? Ik vraag het me af. Vaak werden bekende thema’s net iets anders vormgegeven of uitgebeeld.

 

Anyway, de verschillen zijn groot, en toch noemen we zowel het Renaissance-werk uit Galleria Borghese als het hedendaagse werk in dit museum ‘kunst’! Wat delen ze?

 

Lofzang op wandelen

Ik bezing het wandelen!

Ik bezing het wandelen in de nachtelijke uren.

Ik bezing het wandelen wanneer niemand stoort en alles er is.

Ik bezing het wandelen om leeg te lopen.

Ik bezing het wandelen om te laten bezinken wat me heeft aangegrepen of geschokt.

Ik bezing het wandelen om vermoedens en intuïties vrij spel te laten, evenals twijfels.

Ik bezing het wandelen om ongehaast te broeden op een vraag.

Ik bezing het wandelen om de vreugde over geweldige invallen onderweg.

Ik bezing het wandelen om het voorbij horen denderen van een vrachttrein.

Ik bezing het wandelen om aan niets te hoeven denken.

Ik bezing het wandelen om niets dan de wind te voelen.

Ik bezing het wandelen om het horen ritselen van onzichtbaar leven. 

Ik bezing het wandelen om de donkerte van bomen en struiken en van zwarte hazen op het pad.

Ik bezing het wandelen om alles aan mij voorbij te laten trekken terwijl voeten ongemerkt hun stappen zetten.

Ik bezing het wandelen in het holst van de duisternis, het liefst zonder straatlantaarns of enig ander kunstmatig licht.

Ik bezing het wandelen om langs de begraafplaats te lopen en de doden te groeten, blij dat ik nog leef.

Ik bezing het wandelen om de gaten die vallen in mijn bewustzijn.

Ik bezing het wandelen om het zien van de sterren en de maan en mijn geliefde Orion, - alleen in de winter, helaas.

Ik bezing het wandelen om de verwondering gaandeweg.

Ik bezing het wandelen om mijn geest te laten dwalen op de vleugels van fantasie en verlangen en associaties.

Ik bezing het wandelen in de nacht om niet te worden afgeleid.

Ik bezing het wandelen om te dromen van wat nog komen gaat. 

Ik bezing het wandelen om de schaarse lichten te zien doven.

Ik bezing het wandelen om weldadig vermoeid weer thuis te komen en in bed te zakken.

Ik bezing het wandelen elke dag weer!

 

Vaticaan (IV)

Arrivederci Vaticano! Het stemt (me) niet per se spiritueel er te zijn, tenzij je grootsheid ervaren en van schoonheid genieten schaart onder spiritualiteit. Hoe dan ook, het Vaticaan draagt bij aan de ‘soft power’ van de Katholieke Kerk.

Vaticaan (III)

Naast de glorie alom, zijn ook dood en vergankelijkheid niet vergeten, boven de ingang naar een of ander conclaaf voor kardinalen en andere leden van de orde van de Heilige Stoel. (Het beeld blijkt niet zo fotogeniek; moeilijk te fotograferen...)

Vaticaan (II)

 Het Vaticaan weet hoe te imponeren! :-) 

Vaticaan (I)

Bij binnenkomst in het Vaticaan meteen rechts de Madonna della Pietà, van Michelangelo. Of kortweg: de Pietà. (De vorige keren dat ik er was, ben ik eraan voorbijgelopen.) Ontroerend mooi beeld.

Rome. DAG 2

Gewandeld van de Spaanse Trappen ....

... naar het Vaticaan. 

Villa Borghese park

Buiten Galleria Borghese ligt een mooi, groot park, het Villa Borghese. Aangenaam om er te wandelen. Veel bomen blijven er groen, ook in de winter. 

In het park staan ook parasoldennen. Prachtig. Mijn lievelingsbomen. Ze geven het gevoel echt in bella Italia te zijn. 😊

Galleria Borghese (IV)

We zijn nog steeds in Galleria Borghese. 😊

De kardinaal verzamelde ook werk van Caravaggio (1571 – 1610), - wat toen geen werk was van enkele eeuwen geleden, maar van een tijdgenoot.

Hieronder enkele Caravaggio’s en werk van andere kunstenaars uit ongeveer dezelfde periode. (Vanwege storend licht kon ik niet ‘en face’ fotograferen.)

Wat zou een religieuze instelling nu aan kunst verzamelen, wanneer zij het oog zou laten vallen op eigentijdse kunst? 

Galleria Borghese (III)

Scipione Borghese (1577 – 1633) was kardinaal en verzamelde veel kunst, nu te bewonderen in Galleria Borghese. Hij verzamelde ook tal van beelden die vele eeuwen eerder waren gemaakt tijdens het Romeinse Rijk. 

Opvallend veel dionysische beelden. En ook naakten. (Sowieso is de lijfelijkheid van veel kunst alhier, in Rome, opmerkelijk.)

Je kunt niet zeggen dat alle geestelijken in die tijd puriteins waren, en gelukkig maar. Borghese heeft veel schoons laten maken (o.a. door Bernini) en nagelaten. 

Misschien een ideetje voor geestelijken-van-welke-soort-dan-ook in deze tijd: doe iets met de kunsten! Een kerk, moskee, synagoge, tempel, meditatieruimte, voorzien van hoogwaardige, hedendaagse kunst, met hier en daar ook iets uit het verleden. Om het leven te vieren in creativiteit! 😊

 

Mensentrots: Let’s make humanity great again!

Mijn motto: ‘Let’s make humanity great again!’ 

Er is meer dan genoeg reden om trots te zijn op menszijn, vóórbij de kleingeestigheid en bekrompenheid van lieden als Triump c.s., inclusief Europese en Nederlandsche adepten. 

In deze tijden van crisis denken we te min over onszelf. Te defensief. We waren tot grootse dingen in staat, en zijn dat nog steeds! Mensentrots, daar komt het op aan, inclusief de verantwoordelijkheid die ermee gepaard gaat. 

Grootse dingen? Geweldige kunst (in brede zin), nieuwe ideeën, ermee experimenteren, filosofische en politieke vernieuwing, toekomstgerichte visies, utopisch denken, opnieuw. Weg van het blijven peuteren in oude meuk, en er zeker niet naar terug willen. Evenmin de status quo voor lief nemen. Weer vooruit (durven) kijken, en vormgeven wat er nog niet is. Zoiets. 😉